ZAWIESZONY!

 Z przykrością informuję, że blog został zawieszony na czas nieokreślony.
Z powodów małej ilości obserwatorów i komentarzy.

10. Niespodzianka.

Gdy tylko przekroczyłam próg domu, usłyszałam głośne:
- Niespodzianka!
W domu stało pełno ludzi... większości z nich nigdy nie widziałam na oczy.
Lecz nie przeszkadzało mi to.
Widać, że chłopcy się starali.
Louis wziął mnie na barana i krzyknął :
- Imprezę czas zacząć!
"DJ Malik" puścił muzykę.
Wszyscy składali mi życzenia.
Bardzo dobrze się bawiłam.
Impreza skończyła się późno w nocy, bo jak to powiedział Louis, "muszę się wyszaleć".
Kiedy goście się rozchodzili, podszedł do mnie Marck.
- Wszystkiego najlepszego Jade. - powiedział i zbliżył się do mnie
Nasze usta spotkały się.

9. Rodzina Zayna.

 Jechaliśmy około godziny.
W końcu zatrzymaliśmy się przed dość dużym domem.
Wujek Zayn otworzył mi drzwi i zaprowadził do kuchni.
Nikt się nas nie spodziewał.
Od razu na szyję Zayna rzuciły się jego siostry.
- To jest, Jade. Wychowanka Louisa. - przedstawił mnie wujek Zayn
Przywitałam się z wszystkimi po kolei.
Jako ostatni podszedł do mnie, przystojny brunet, bardzo podobny do Zayna.
Przedstawił się jako Marck.
U Zayna siedzieliśmy nie dłużej niż dwie godziny.
Wujek ma bardzo sympatyczną rodzinę.
Wracając wzięliśmy ze sobą siostry Zayna i Marcka.
Nie mam pojęcia o co chodzi...
Wyjęłam telefon i zadzwoniłam do Louisa, że będziemy za jakąś godzinę.

8. 17 urodziny.

 Tak. Dziś dzień moich urodzin.
Wstałam z łóżka i powędrowałam do kuchni.
Kiedy tam weszłam... Louisa nie było.
Po chwili zapaliłam światło, a z ukrycia wyskoczyli chłopcy, Krzycząc :
- Wszystkiego najlepszego Jade!
Następnie śpiewali mi "Sto lat", a do mnie podszedł Lou z tortem.
Pomyślałam życzenie i zdmuchnęłam świeczki.
Wujkowie (i Louis) złożyli mi życzenia i kazali iść na górę i czekać tam na któregoś z nich.
Przyszedł wujek Zayn.
Usiadł koło mnie na łóżku.
- Młoda... Mamy dla Ciebie niespodziankę. Szybko się przebież, a ja zabieram Cię na przejażdżkę.
Zrobiłam tak jak powiedział.
Wsiedliśmy do czarnego Mercedesa, i samochód ruszył.
- Gdzie jedziemy? - zapytałam
- Sam nie wiem... A gdzie chcesz?
- A ile mamy czasu?
- Całkiem sporo, bo o 18, mamy być w domu.
- To jedźmy do Bradford!
- Okey. - powiedział

7. Powrót do domu.

         W szpitalu, nie opuszczałam Louisa nawet na krok... no chyba, że szliśmy do łazienki.
Przyjechał po nas Harry.
Tak. Wychodzimy ze szpitala.
Louis ma złamaną rękę... będę musiała mu pomagać.
W domu mieliśmy już gotowy obiad... znaczy jego część, bo większość, zjadł już Niall.
Louis był bardzo zmęczony, więc położył się spać.
Zostałam na dole z wujkiem Zaynem.
Poszliśmy na podwórko, grać w piłkę.
Po chwili, przyszli też wujek Liam, wujek Haz i wujek Niall.
Bardzo fajnie nam się grało.
Byłam w drużynie z Zaynem.
Mimo, że byliśmy tylko w dwójkę, wygraliśmy.
Zrobiło się już późno, więc poszliśmy zjeść kolacje.
Louis czuł się już lepiej.

6. Wypadek.

         Po lekcjach przyjechał po mnie wujek Haz.
Byłam zdziwiona więc zapytałam się gdzie jest Lou.
Odpowiedział, że Louis poszedł zajmować się małą Lux, i że za niedługo ją poznam.
Następnie rozmawialiśmy  o tym jak spędziłam dzień w szkole.
Kiedy przyjechaliśmy do domu, Louisa jeszcze nie było.
Powiedziałam Harremu, że  mogę zostać sama, lecz ten koniecznie chciał zostać ze mną.
Siedzieliśmy sami tylko godzinę, bo później, chłopcy przyszli na obiad.
Wuj Haz świetnie gotuje.
Trochę się denerwowałam gdzie jest Louis, więc kazałam wujkowi Liamowi, zadzwonić.
Wyszedł na korytarz.
Po chwili... wrócił.
- Louis jest w szpitalu! Miał wypadek!
Od razu zerwałam się na równe nogi.
Do szpitala pojechałam tylko ja, Liam i Zayn.
Wujek Haz i Niall, zostali w domu.
Okropnie płakałam.
Szybko pobiegliśmy do sali w której leżał Louis.
Był nieprzytomny. Uklękłam przed jego łóżkiem i chwyciłam jego dłoń.
Nigdy tak nie płakałam, jak teraz.
Po jakiś, 15 minutach, poczułam, jak ściska moją rękę.
Podniosłam głowę, lecz on dalej miał zamknięte oczy.
W sali byłam tylko ja i on. Liam i Zayn gdzieś poszli.
Usiadłam na łóżku Louisa i mocno się do niego przytuliłam.
Pragnęłam tylko tego, żeby się obudził.
Leżeliśmy tak dość długo... i nagle poczułam, jak głaska mnie po plecach.
- Nie płacz maleńka, wszystko będzie dobrze - powiedział
Zerwałam się z łóżka i krzyczałam "Ty żyjesz!"
- Tak, żyje. - zaśmiał się
Szybko pobiegłam po lekarzy.
W szpitalu zostałam z nim. Przez 3 dni.
Nie wyobrażałabym sobie życia bez niego.
Pokochałam go... strasznie go pokochałam.

5. Nowa szkoła.

         Louis powiedział, że muszę zapomnieć o moim starym życiu i przepisał mnie do nowej szkoły.
Bardzo się bałam. Lubiłam moją szkołę, mimo że nie miałam tam żadnych przyjaciół.
W nowej, pewnie też nie będę miała.
Wstałam o 6 rano... Znaczy "wstałam"... Louis mnie obudził.
Zajęłam łazienkę, i troszkę się "odświeżyłam". Uczesałam się w dwa kucyki.
Następnie ubrałam szkolny mundurek.
To jest chyba najgorsze.... mundurek...
Zeszłam na dół i zjadłam, razem z Louisem, śniadanie.
- Mamy jeszcze tylko pół godziny. - oznajmił Louis
- No i co? - zapytałam - w końcu jedziemy autem.
Wyszliśmy o 8.40.
Oczywiście przed domem stali wujkowie i życzyli mi powodzenia.
Do szkoły jechaliśmy 10 minut, ale to pewnie dlatego bo były korki.
Z auta wyszłam sama.
Kiedy stałam już przy drzwiach wejściowych, obróciłam się do Louisa, i mu pomachałam.
Widać było, że się wzruszył.
Weszłam do budynku mojej nowej szkoły.
Wszyscy się za mną oglądali.To było dziwne uczucie.
Zapatrzyłam się w kartkę z rozpiską moich lekcji... i wpadłam w kogoś.
Okazało się, że była to dość wysoka dziewczyna, o rudych lokach i pięknych zielonych oczach.
- Bardzo Cię przepraszam - powiedziałam - nic Ci nie jest?
- Nie, wszystko w porządku... Jesteś tu nowa, prawda? - zapytała
- Tak...
- To może Cię oprowadzę? - nie zaczekała na moją odpowiedź tylko wzięła mnie pod rękę - Mam na imię Tori...
Wiedziałam, że w tej szkolę, zacznę nowy rozdział życia.

4. Jesteśmy jedną pokręconą rodziną.

         Pokój był idealny.
Fiołkowe ściany, podłoga wyłożona mięciutkim, kremowo-jagodowym dywanem i białe firanki.
Meble kupione do kompletu.
Białe. Biurko ułożone pod oknem, łóżko pod ścianą.
Mam pokój koło Louisa i słyszę wszystko co mówi... a on to co ja.
Znaczy, słyszymy tylko jak mówimy głośno... na szczęście.
Wujkowie bywają u nas często. W końcu mieszkają tuż koło nas.
Wujek Haz, i wujek Nialler mieszkają z jednej strony, a wujek Liam i wujek Zayn z drugiej.
Ich domy też są duże, ale nasz chyba największy.
Louis mieszkał sam bo jest najstarszy , ale i tak chłopcy zawsze byli u niego.
Śniadania i kolacje jem tylko z Louisem... chyba, że zaśpi.
Natomiast obiady jemy wszyscy razem.
Lubię kiedy wujkowie do nas przychodzą... jest wtedy bardzo wesoło.
Pewnego dnia przy obiedzie zaczęliśmy lekko niezręczny temat.
- A powiedz, masz chłopaka, Jade? - zapytał wujek Li
Pokiwałam głową na "nie". Zawstydziłam się troszkę.
- Nie? To w takim razie jak skończysz 18 lat, to Cię biorę. - zaśmiał się wujek Haz
Oczywiście Louis skarcił go swoim spojrzeniem. Kiedy chodzi o mnie, staje się bardzo poważny.
- Kocham Cię wujku. - powiedziałam do Harrego i mocno go przytuliłam
- Też Cię kocham młoda. - odpowiedział i pocałował mnie w czoło.
Jesteśmy jedną pokręconą rodziną.

3. Wielki stres.

         Tak jak było mówione, o 12 wstawiliśmy się do sądu.
Bardzo się denerwowałam. Chciałam mieszkać u Louisa... nigdy nie chcę wracać do domu... nigdy!
Rozprawa trwała bardzo długo... byłam niecierpliwa i zdenerwowana...
Siedziałam pomiędzy "wujkiem" Liamem i "wujkiem" Zaynem.
Oczywiście nie są to moi wujkowie, i jest między nami tylko 3 lata różnicy, ale jakoś tak się przyjęło, że mówię "Wujek".
Z sądu wyszliśmy w świetnych humorach.
Lou ma gadane... Udało się...
- Trzeba to oblać! - zakrzyknął wujek Haz
- Jestem za! - powiedziałam uśmiechnięta, ale Louis popatrzył na mnie spojrzeniem typu
"Nawet sobie nie żartuj, młoda"
- Nie będziemy nic oblewać! Trzeba przygotować pokój, dla mojej nowej córci... - zażartował
- Twojej 5 lat młodszej córci.- powiedziałam tym samym tonem
- Tak czy tak, pokój musisz mieć, i to mój obowiązek, żeby Ci ten pokój dać.
- A my Ci pomożemy. - powiedział wujek Nialler
Gdy wróciliśmy, wujkowie, razem z Louisem, poszli po laptopa, żeby wybrać jakieś fajne meble.
Cały dzień spędziłam, na ogrodzie czytając, "Wywiad z Wampirem", gdyż przygotowywali mi pokój.
Mam nadzieje, że dobrze im wyjdzie.
Wierzę w nich.

2. Nowe problemy.

          Następnego dnia, wcale nie było lepiej.
Louis zadzwonił po policje, ojca zamknęli, w więzieniu, matka pojechała do szpitala.
Powiedzieli, że musi zostać przez 2 miesiące na kontroli.
Nie miał się kto mną zaopiekować, a że jestem niepełnoletnia, gdyż mam tylko 16 lat, miałam zamieszkać w rodzinnym domu dziecka.
Louis wziął policjanta na korytarz... Nie słyszałam rozmowy.
Po ich, jak było widać, poważnej rozmowie, Louis z panem władzą, powrócili do pokoju.
- A więc, do zobaczenia w sądzie, Panie Tomlinson. - powiedział policjant, z dziwnym uśmiechem na twarzy
- Jutro o 12.00 - odpowiedział mu Louis otwierając policjantowi drzwi
Kiedy pan Policjant, poszedł, zapytałam Louisa o co chodzi.
- Jutro o 12, mam rozprawę w sądzie.
- No, to już wiem... ale co przeskrobałeś?
- Nic... będę o Ciebie walczył.
- Nie rozumiem...
- Mała... - powiedział Louis po czym wziął mnie na kolana - Ja nie pozwolę, żebyś poszła do domu dziecka... Będę walczył o opiekę nad Tobą.
- Co? - zapytałam zdziwiona - To ile Ty masz lat?
- 21, a co? Nie wyglądam? - powiedział z uśmiechem
- No nie... ale jak to... nic nie rozumiem... będziesz mnie wychowywał?
- Wychować Cię, to już się chyba nie da... ale będę za Ciebie odpowiedzialny... będziesz u mnie mieszkać, przez te 2 miesiące...
To czego się dowiedziałam, totalnie mnie rozbroiło...
Co było najdziwniejsze... przecież ja go nie znałam... a miałam z nim zamieszkać... miał o mnie dbać, jak o małe dziecko... a między nami jest przecież tylko 5 lat różnicy...

1. Jak poznałam mojego księcia z bajki.

      Był 7 marca, niedziela ... bardzo dobrze pamiętam ten dzień.
Tego dnia, ojciec strasznie mnie pobił... za to, że stanęłam w obronie mojej matki.
Uciekłam z domu, nie zważając na to, czy ktoś mnie widzi.
I tak... cokolwiek bym nie zrobiła... nikt nie widział, "małej Jade"... nikt nie chciał jej widzieć.
Kiedy tak biegłam, przed siebie, strasznie płakałam.
Myślałam o śmierci... nie chciałam spędzić, ani minuty dłużej, na tym świecie...
Pobiegłam do parku... jest tam most... most ten mieści się nad rzeką...a rzeka, ta, jest bardzo głęboka.
Oparłam się o balustradę mostu, nadal potwornie płacząc.
Rana na ręce, zrobiona rozbitą butelką po alkoholu, strasznie piekła... A na podbite oko, już prawie nie widziałam.
W końcu stanęłam na tej balustradzie i właśnie miałam podnosić nogę.
Jednak ktoś mi przeszkodził.
Poczułam jak ktoś ciągnie mnie za, właśnie tą nogę.
Spadłam... lecz nie do wody, tylko w ramiona umięśnionego chłopaka, o brązowych oczach.
- Czemu to zrobiłeś? - zapytałam wściekła
- Czemu Ty chciałaś to zrobić?
- Mam swoje powody...
- To mi je wymień.
- Nie znam Cię.
- Louis. - powiedział - Już mnie znasz.
To dziwne, ale poczułam u niego coś, czego nigdy nie odczuwałam.
Ktoś się mną zainteresował... Nie pozwolił mi zginąć.
Poczułam, że mu ufam.
Wytłumaczyłam mu wszystko.
Powiedziałam, o ojcu, o tym, że bardzo boję się o moją matkę... że bardzo się boję.
- Dziś zatrzymasz się u mnie... a...
- A moja matka?
- No właśnie... trzeba zadzwonić na policje...
Zgodziłam się... jednak byłam zbyt słaba by zadzwonić...
Gdy przyszliśmy do jego domu, opatrzył mi ranę, i zadzwonił po pomoc dla mojej matki.
Udostępnił mi swój pokój na tą noc, a sam spał na kanapie.

Prolog

   Ona wiecznie się uśmiechała. 

Wszyscy myśleli, że jest szczęśliwa.

Jednak, pewien chłopak, zrozumiał, że czasem uśmiech, nie ma ze szczęściem nic wspólnego.

Odkrył jej tajemnice.

Nikt oprócz niego, jej nie poznał...

A może po prostu, nikt oprócz niego, nie chciał jej poznać.

Mała blondynka nigdy nie rzucała się w oczy.

Samotnie przemierzała korytarze liceum.

Nie miała przyjaciół... nie miała nikogo.

Jej ojciec, pił... bił ją. 

Bił ją i jej matkę.

Pewnego dnia Jade... postanowiła, zakończyć swoje życie...

Lecz ktoś jej na to nie pozwolił.

Ktoś, zmienił jej życie.